Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
İstanbul 27°C
Gök Gürültülü

Çocuğun Dünyasına Bakış

”  Çocuklar bugünün yarını, yarının umududur.”

              Çocuk,dünyanın en saf hali,masumiyetin tanımlanma şeklidir.Minicik gözlerini açar dünyaya ve şanslıysa,ilk olarak anne babasının gülen  gözlerini görür ve tüm hayatını, anne babadan aldığı maneviyat değiştirir.Çocuk küçük yaşta kendi idolünü belirler,bizler anlamadığını düşünürüz ama çoçuk anlar.Bizler,artık anlayacak yaşta dediğimizde ise çocuk çoktan kendi idolünü seçmiştir.Şiddetin olduğu ailede,çocuk ya dövüldüğü halde hiçbirşey yokmuş gibi eşinin terliğini önüne koyan ve hiçbirşeyde hak iddia etmeyen anneyi örnek alır ya da evde şiddet uygulayan ama dışarıda söz hakkı dahi olmayan korkak babayı.Korkak diyorum böyle insanlara,çünkü bu tür insanlara dışarda kedi gibi davranıldığı için,kendilerini en güvende hissettikleri yerde yani sadece eşlerinin yanında aslan kesilirler.

Hepimiz duymuşuzdur çocuklarına ”annesi kılıklı” ”babası kılıklı” diye seslenenleri. Ergenlik bitimine kadar çocuk aslında taklitçidir ve çevresindekileri taklit eder.Çocuk parkında çocukların üstlerine yürüyüp sorun çıkarmaya çalışan  bir çocuk davranışıyla anlatır ailede yaşananları;ya şiddet görüyordur ya da evdeki şiddete şahit olup şiddet uygulayanı örnek alıyordur.Belki hayatınız boyunca bir defa eşinize çok sinirlenip elinizi kaldırdınız ve çocuğunuz buna şahit oldu,bu sizin için ilk ve son olabilir ama çocuğun zihninde bu ne ilktir ne de son,onda bıraktığınız izler asla silinmez.

Unutmayalım,çocuğun kişiliğinin oluşumunda temelleri biz atarız…

Hepimiz televizyon seyrederken,haber dinlerken ”ah be dünyaya bak ne hale geldi,insanlar neden böyle merhametsiz” diye sorgularız.Bu cümleyi dedelerimiz,büyük annelerimizde kuruyor ,yeni nesil olan bizlerde.Çağ değişmiş ama nesiller aynı kısır döngüde.O merhametsiz dediğimiz insanları da bizler yetiştirmedik mi?Belki direk değil peki ya dolaylı olarak  payımız var mı ? Şiddet gören bir çocuk görüp ”annesi sonuçta karışmak olmaz” dedik mi hiç ya da çığlık sesleri gelen evden ”karı koca arasına girilmez ” diyerek hiçbirşey yokmuş gibi TV seyretmeye devam ettik mi?Yanında çalıştırdığı çocuk işçiye eziyet eden adama,iş tabi çalıştıracak diyerek sustuk mu ? Sorgulayalım,düşünelim,insanlığın böyle olmasında bizlerinde payı var mı?

Çocuk kulağından değil, gözünden terbiye edilir. Duyduğunu değil, gördüğünü uygular.”

Çocuklarımız bizden aldıklarıyla hayatlarına yön verirler,onlara gösterdiğimiz saygı,sevgi ve anlayış tüm insanlığa saygı ve sevgi olarak döner…Bir çocuk bir toplumun kurtarıcısıdır.Bunu düşünerek çocuklarımızı ilgiyle,saygı ve sevgiyle büyütmeliyiz…Gelecek bizim yetiştirdiğimiz  çocukların elinde…Dünyaya bırakacağımuz en büyük eser güzel yetiştirdiğimiz çoçuklarımız olacaktır.

Ayrıca benim şiddetle  kastettiğim sadece kaba kuvvet değil,yazımı okuyunca ”aa ben kimseye el kaldırmam” diyerek vicdanından kaçanlar olacaktır.Şiddet insanın insan olma hakkına yapılan her türlü saldırıdır.Konuşma hakkı,birey olma hakkı,fikir beyan etme hakkı,okuma hakkı,bir insanın maddi özgürlüğünün elinden alınması  vb.  bunlara yapılan her türlü saldırının genel adıdır şiddet.

”  Terbiye, ana kucağında başIar; her söyIeniIen keIime, çocuğun şahsiyetine konan bir tuğIadır.”

Namık KemaI

 

Dr Öznur Göyce
ZİYARETÇİ YORUMLARI - 0 YORUM

Henüz yorum yapılmamış.